Hard- of zachtgekookt?

Soms ben ik een kwetsbaar ei,

oeverloos begripvol en geduldig,

voel ik compassie,

voel ik pijn,

voel ik veel,

voel ik mezelf,

en voel ik de ander,

alsof die mijzelf is.

Soms ben ik als mijn grootmoeder,

die vertelt dat ze hare dooie buurman heeft gevonden,

op dezelfde manier,

als wanneer ze vertelt dat ze een brood bij de bakker kocht.

Dat ‘m daar lag,

me zijne kop in zijne eigen composthoop,

dat ‘t zeker was dat ‘m dood was,

want hij was al helemaal blauw,

Een kapot ei, is ook een ei.

Da’s ‘t leven zegt.

Ik twijfel nog,

of ik ei met grootmoeder ben,

grootmoeder met ei,

of dat grootmoeder en ei momenteel druk samenwerken om een smaakvolle omelet op tafel te zetten.

De tijd zal het uitwijzen.

Da’s ‘t leven zegt.

🐣